0033: Het expatcollege deel 2

Denise wipt zowat op haar stoel. “U wilt beweren dat vrouwen dan maar thuis blijven hangen totdat manlief thuiskomt met een grote zak geld. Zo van “pas jij op de kinderen, ik kom even thuis voor kerstmis?” De horror”! “Denise gedraag je!” bij Appelscha haar toe. “Daar heb je wel een puntje. Het is over het algemeen zo dat die koppels een beetje in het expatleven rollen. Zo gebeurt het vaak dat je na het afstuderen of een internationale stage gevraagd wordt om in het buitenland te blijven voor een baan. Of je geeft die ambitie aan bij je baas van een grote multinational. Als kandidaat expat moet je natuurlijk nieuwsgierig zijn naar andere culturen, je moet snel een taal kunnen oppikken en je kunnen aanpassen aan een ander leefritme! Je werkt immers in een ander land waar werk mogelijk een andere functie of betekenis heeft dan hier in Nederland.

“Voordat je die keuze maakt, vooral met een partner, is het goed om wat zaken op een rij te hebben voor je een keuze voor het expatbestaan kunt maken. Zo moet je je afvragen of je bij terugkomst weer een huis kunt huren. Of je tijdelijk je woning kunt onderverhuren, of dat zoiets niet mag van de woningbouwvereniging, makelaar of hypotheekverstrekker. Ook moet je denken aan je pensioen, de valuta waarin je uitbetaald krijgt en op welke sociale zekerheden je in Nederland nog kunt terugvallen. Gemiddeld is een expat een jaar of drie aan een klus aan het werk. Je bent dus echt wel een poosje weg. Je moet dus wel zeker weten dat je geen heimwee krijgt, om kunt gaan met de cultuurshock en dat soort zaken meer.”

“Maar hoe pakte u dat dan aan? Met uw gezin enzo?” vroeg Max geïnteresseerd. “Mijn eerste keer in het buitenland was toen mijn vrouw en ik net een paar jaar samen waren. Ik vroeg dus best veel van onze relatie. Vooral omdat mijn vrouw een eigenwijze dame is, die toen bezig was met het opzetten van een eigen succesvolle carrière.” Weer viel Denise hem in de rede “En ze liet natuurlijk alles achter om u achterna te gaan.” Meneer Janssen moest lachen om haar vastberadenheid om het expat-bestaan helemaal niets te vinden. “Nee jongedame. Ze schopte me op straat. Als ik zo nodig vond dat ik een paar jaar naar het buitenland moest, dan wenste ze me daar veel succes mee. En tot ooit.” De klas gniffelt. “Gelukkig maar, daardoor besefte ik dat er meer was in het leven dan werken. Ik ben wel gegaan hoor. Twee jaar naar Japan. En iedere vakantie vloog ik terug om mijn meisje het hof te maken. Ze zou wel even een ander vinden. Maar nee, ze bleef onbewust wachten. We zijn pas officieel verder gegaan toen ik helemaal terug was in Nederland. Maar die twee jaar hebben ons allebei wel sterker gemaakt.”

“En later dan? Bleef ze toen ook achter?” vroeg Max. “Nee, toen we eenmaal kinderen hadden ging ze mee. Daar paste ik mijn bestemmingen wel op aan hoor. Geen Azië meer, maar Bern dit keer. Dan konden we met de auto terug ieder weekend als we daar behoefte aan hadden. En ook qua taal, tijdzone en onderwijs was de schok minder groot. Mijn kinderen spreken nu vloeiend Duits en Frans. Voor hun niet heel verkeerd. En mijn vrouw had intussen een online component aan haar werkzaamheden toegevoegd, waardoor zij vanuit Bern in haar huidige functie kon blijven. Natuurlijk was het soms wat gedoe en vlogen we soms heen en weer voor vergaderingen of bijscholing, maar het beviel ons eigenlijk prima.”

Appelscha keek op de klok, de les was over vijf minuten afgelopen en ze had de klas nog nooit zo weinig moeten waarschuwen. “Meneer Janssen, de les is bijna ten einde. Ik wil u hartelijk danken voor uw overzichtelijke en inspirerende verhaal. Is het mogelijk voor de leerlingen om u meer vragen te stellen na afloop van deze les?” “Mevrouw, we hebben zo een wiskunde tentamen. Dus dat gaat niet” Piepte Gabriël onmiddellijk. “Weten jullie wat? Ik zal mijn visitekaartjes neerleggen bij de deur. Als jullie meer willen weten, voel je vrij om mij een linkverzoekje te doen via LinkedIn. Ik wil jullie ook hartelijk danken voor…” TUUUUUUUT. Zodra de bel ging was het een gestommel van jewelste in het lokaal en barste het gemopper en de onzekerheid over het tentamen in alle hevigheid los.

 

 

© 2018, Wendy Kers, Kers & Kers Loopbaancoaching

LOB-novel delen mag, mits met bronvermelding!

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten